Latest Entries »

Η δημιουργία μίας ταινίας είναι ένα πολύπλοκο εγχείρημα. Εμπλέκονται πολύ άνθρωποι οι οποίοι πρέπει να συντονιστούν και να λειτουργήσουν σαν ομάδα, και αυτό είναι πολύ δύσκολο ( ειδικά όταν η πλειοψηφία της ομάδας αποτελείται από καλλιτέχνες). Αυτό που μου κάνει προσωπικά εντύπωση είναι ότι σε ένα τέτοιο εγχείρημα που απαιτεί συχνά πολύπλοκες οργανωτικά διευθετήσεις τα μεγαλύτερα προβλήματα μπορούν να δημιουργηθούν από τα πιο απλά και αυτονόητα όπως το φαγητό!

Τα κινηματογραφικά γυρίσματα έχουν από τη φύση τους για κάθε τμήμα πολλά διαστήματα «τώρα τρέχα-τώρα άραξε» που εναλλάσσονται. Επειδή είναι πολύωρα και γίνονται συχνά σε περίεργες ώρες, πολλές φορές η φάση «τώρα άραξε» κουράζει πιο πολύ από την «τώρα τρέχα». Τις ώρες του «περίμενε», η καντίνα αποτελεί αγαπημένο προορισμό του συνεργείου και των ηθοποιών. Οπότε δεν νοείται να μην υπάρχει καφές  όλων των ειδών (espresso, frappe, γαλλικός, ελληνικός), τσάι ( κατα προτίμηση και μαύρο και πράσινο) και γλυκά ( ειδικά τις βραδυνές ώρες, που έχω παρατηρήσει ότι το ζάχαρο όλων πέφτει τόσο που φτάνει σε βάθος μετροπόντικα!). Αλίμονο στον καντινιέρη που δεν έχει σοκολάτα σε υγρή και στέρεη μορφή εκείνες τις ώρες. Γκρινιάζουν όλοι σαν μωρά!

Ένα άλλο θέμα είναι ο πάγος, ειδικά το καλοκαίρι. Το πρώτο πράγμα που γίνεται από όλους με την έναρξη του γυρίσματος, οποιαδήποτε ώρα και αν είναι αυτή, είναι η επίσκεψη στην καντίνα για καφέ. Αν για οποιοδήποτε λόγο ο πάγος δεν έχει φτάσει, τότε τα νεύρα αρχίζουν να φουντώνουν. Τότε δεν πα’ να έχει κανονίσει η παραγωγή στο διάλειμμα αστακομακαρονάδα και μασάζ για όλο το συνεργέιο σαν bonus, την έβαψε! Γκρίνια σε τακτά χρονικά διαστήματα (τύπου 5 λεπτών) και νεύρα…

Δεν πιστεύω ότι ο κόσμος έχει άδικο να παραπονιέται όταν λείπουν τα προιόντα που ανέφερα και πολύ περισσότερο όταν η ποιότητα του φαγητού που προσφέρεται δεν είναι καλή. Είναι πράγματα που μπορούν να κάνουν την διαφορά και στην απόδοση πάνω στην εργασία αλλά κυριότερα στην διάθεση και στο κλίμα μέσα στην ομάδα.

Μιλώντας με άτομα που έχουν δουλέψει πολύ, έμαθα ότι γενικά το catering αποτελεί μόνιμο πρόβλημα των γυριμάτων αφού οι περισσότερες εταιρείες τις πρώτες μέρες είναι τυπικές στις υποχρεώσεις τους, αλλά όσο περνάει ο καιρός προσφέρουν όλο και χειρότερο φαγητό. Εδώ το ρόλο του έχει να παίξει και το θεματάκι του ποσού  από τον συνολικό προυπολογισμό που προορίζεται για φαγητό σε κάθε παραγωγή. Για κάποιους είναι πιο σημαντικό να υπάρχουν 10 βοηθητικοί ηθοποιοί παραπάνω για να βγει πιο «καλό» το πλάνο από το να δωθούν αυτά τα χρήματα σε σωστό φαγητό.

Νομίζω ότι κάτι τόσο απλό και αυτονόητο όπως το φαγητό μπορεί να δυσκολέψει πολύ τα πράγματα σε μια παραγωγή και κατά συνέπεια να επηρεαστεί και το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα.Γιατί ποιος θα δουλέψει ευσυνείδητα για μια παραγωγή όταν νοιώθει ότι δεν ενδιαφέρεται για τις ανάγκες του?

Σήμερα πήγα να εκδόσω κάρτα ανεργίας στον ΟΑΕΔ (Manpower Employment Organisation of Greece). Αν και μέρα απεργίας για την υπηρεσία (δεν το ήξερα),ως εκ θαύματος ο υπάλληλος που βρισκόταν στο κτίριο αποφάσισε να με εξυπηρετήσει( μάλλον πρέπει να αγοράσω και ένα λαχείο σήμερα).

Κατά τη διάρκεια της εξυπητέρησης δύο πράγματα συνέβησαν. Πρώτον, από δική μου απροσεξία είχα ένα λάθος δικαιολογητικό. Δεύτερον, αν και μου έλειπε το σωστό δικαιολογητικό εξυπηρετήθηκα πλήρως! Ενστικτωδώς σκέφτηκα την Αγγλία. Η σύγκριση της λογικής με την οποία λειτουργούν οι δημόσιες υπηρεσίες ανάμεσα στις δύο χώρες με έκανε να σκεφτώ πόσο διαφορετικά κάθε χώρα αντιμετωπίζει τους πολίτες της.

Στην Αγγλία, κάθε δοσοληψία/διαδικασία βασίζεται στο δεδομένο ότι οι εμπλεκόμενοι δεν έχουν λόγο να δηλώσουν αναληθή στοιχεία. Οπότε, από όσες διαδικασίες του  κράτους έχω εμπειρία εγώ, ζητούσαν τα απολύτως απαραίτητα δικαιολογητικά ( τα οποία πολλές φορές μου φαίνονταν λίγα), αλλά δεν υπήρχε περίπτωση να εξυπηρετηθώ αν δεν τα προσκόμιζα όλα.

Στην Ελλάδα, το σημείο εκκίνησης για κάθε δοσοληψία/διαδικασία είναι ότι οι εμπλεκόμενοι λένε ψέμματα ή δεν αποκαλύπτουν όλη την αλήθεια. Οπότε ορμώμενη από αυτό η πολιτεία διαμορφώνει όλες τις διαδικάσίες της ζητώντας πολλά δικαιολογητικά, διογκώνοντας έτσι τη γραφειοκρατία. Οι δημόσιοι υπάλληλοι από την άλλη, ανάλογα με τη διάθεση της στιγμής μπορούν να επιλέξουν το πώς θα φερθούν στους πολίτες. Ή θα εξηπηρετήσουν τον πολίτη γρήγορα και αποτελεσματικά(περιπτώσεις σπάνιες) ή θα του κάνουν τη ζωή δύσκολη, μην εξυπηρετώντας τον αν δεν προσκομίζει ό,τι επιβλέπει η οδηγία του κράτους όσο παράλογη και αν είναι. Έτσι, στην δική μου  σπάνια περίπτωση,ο υπάλληλος με εξυπηρέτησε γρήγορα αλλά δεν έδωσε σχεδόν καμμία σημασία σε ότι χαρτιά είχα μαζέψει.

Τελικά, η δουλειά μου έγινε γρήγορα και εύκολα, αλλά πέρα από την ευγνωμοσύνη για την καλή μου τύχη  δεν μπορώ να μην σκεφτώ ότι η λογική πίσω από αυτές τις σπάνιες ευχάριστες εμπειρίες που μπορεί κάποιος να βιώσει στις Ελληνικές δημόσιες υπηρεσίες είναι λάθος. Γιατί νομίζω ότι δεν μιλάμε για εμπιστοσύνη και σεβασμό στον πολίτη αλλά μάλλον για βαρεμάρα, αδιαφορία και άγνοια.

Και πιάνοντας το θέμα από εκεί που το άφησα…….

Εξετάζοντας ο θέμα από μια διαφορετική οπτική γωνία, η θεωρία λέει οτι έρευνες για τις καταναλωτικές τάσεις παγκοσμίως τα τελευταία χρόνια θέλουν τους τελικούς χρήστες προιόντων να επιθυμούν να συμμετέχουν δημιουργικά στην κατασκευή των προιόντων που προορίζονται για αυτούς [1]. Λέγεται μάλιστα ότι αυτό συμβαίνει για διάφορους λόγους, ένας από τους οποίους είναι η χαρά που δίνει στον τελικό χρήστη του προιόντος το να βοηθάει τον δημιουργό/παραγωγό εξασκώντας τη δημιουργικότητά του πάνω σε κάτι που προορίζεται για αυτόν. Και φυσικά ο ίδιος ο δημιουργός / παραγωγός ωφελείται έχοντας στη διάθεσή του περισσότερες ιδέες και ερεθίσματα που μπορεί να τον οδηγήσουν σε μια δημιουργία με περισσότερα επίπεδα.  Εκεί αρχίζει να δημιουργείται μια λιγότερο απρόσωπη σχέση και περισσότερο σταθερή σχέση ανάμεσα σε δημιουργό/παραγωγό και καταναλωτή ο οποίος τελικά (αν βέβαια ο πρώτος κάνει καλή δουλειά) αρχίζει να μετατρέπεται σε θαυμαστή. Προσωπικά πιστεύω ότι ο κινηματογράφος είναι τέχνη. Λόγω όμως του κόστους παραγωγής του δεν μπορεί να είναι μόνο αυτό. Όποιος μπορεί να αφιερώνει τα χρήματα και το χρόνο που χρειάζεται για να παραχθεί μια μεγάλου μήκους χωρίς να αποσκοπεί σε χρηματικό κέρδος είναι τυχερός άνθρωπος. Όμως 9.5 άνθρωποι στους 10 θέλουν τουλάχιστον να ζουν αξιοπρεπώς κάνοντας αυτό που αγαπούν.  Έτσι αναρωτιέμαι, δεδομένου ότι ο κινηματογράφος έως ένα σημείο είναι προιόν και δημιουργείται με σκοπό να πουληθεί σε μία εταιρεία διανομής και τελικά να κόψει όσο περισσότερα εισιτήρια γίνεται, πόσο θα βοηθούσε ένα σκηνοθέτη το να εδραιώσει μια σταθερή σχέση με το κοινό του και να εμπνευσει αφοσοίωση με το να τους δίνει την ευκαιρία να εκφράζουν τη γνώμη τους για διάφορα θέματα που αφορούν το έργο προς παραγωγή.  Αυτό στην εποχή που ζούμε δεν είναι πολύ δύσκολο να επιτευχθεί. Το μόνο που χρειάζεται είναι μια πλατφόρμα, που πλέον υπάρχουν πολλές αφού ο καθένας μπορεί να δημιουργήσει το δικό του blog, Facebook group ή web site για να επικοινωνήσει με τον κόσμο, και τη διάθεση να αφιερώσει χρόνο για να ακούσει  τι έχει ο κόσμος να του πει.

Τώρα βέβαια, επιστρέφοντας στην πράξη και στο αρχικό παράδειγμα μου, υπάρχει και το επιχείρημα ότι γενικά οι ταινίες που προέρχονται από βιβλία, video games κτλ. έχουν εξ ορισμού το πλεονέκτημα του προυπάρχοντος κοινού. Πάντως μέσα σε αυτό το γενικότερο ρεύμα του  Do It Yourself- DIY που έχει εξαπλωθεί στον οπτικοακουστικό κλάδο παγκόσμια εξαιτίας της έλλειψης κονδυλίων που διατίθενται για παραγωγή και των δυνατοτήτων που προσφέρει το ιντερνετ, τελευταία πολλοί δημιουργοί αποφασίζουν να καλλιεργήσουν μια πιο άμεση επαφή με το κοινό, με τη χρήση websites, social media και παρόμοιων διαδραστικών εφαρμογών με απώτερο σκοπό φυσικά καλλιέργια ενός αφοσιωμένου κοινού που επιστρέφει να δει ό,τι καινούργιο παράγει ο δημιουργός. Για παράδειγμα οι σκηνοθέτες της ισπανικής ταινίας “Bad People” αποφάσισαν να οργανώσουν ένα online casting τον Απρίλη του 2009[2]. Η εταιρεία έψαχνε για τους πρωταγωνιστές της ταινίας και όργάνωσε ένα online casting καλώντας τους ηθοποιούς που ενδιαφέρονταν να γυρίσουν ο καθένας στο χώρο και το χρόνο του τη ίδια σκηνή όπως εκείνοι ήθελαν και να την ανεβάσουν στο site. Έδιναν την ευκαιρία στο κοινό να δει όλα τα βιντεάκια ( οπότε εξορισμου όλοι οι ηθοποιοί μπορουσαν να διαφημιστούν μέσω του site) και να ψηφήσει όποιο ηθοποιό τους άρεσε περισσότερο, χωρίς όμως να δεσμεύεται ότι θα επιλεγεί ο ηθοποιός με τους περισσότερους ψήφους. Εκμηδενίζοντας έτσι τα κόστη ενός casting, έδωσαν τη δυνατότητα στο κοινό εκτός από το να μάθει για την ταινία και να την αναμένει, να συμμετάσχει σε μια από τα πιο σημαντικά στάδια παραγωγής της.

Ο οπτικοακουστικός κλάδος σήμερα υφίσταται ριζικές αλλαγές. Το ίντερνετ έχει φέρει τα πάνω κάτω. Όλες αυτές οι καινούργιες τάσεις δημιουργούνται από ανεξάρτητους καλλιτέχνες του οπτικοακουστικού κλάδου που αποφασίζουν να χρησιμοποιήσουν ό,τι μέσο διαθέτουν προκειμένου να αποσπάσουν την προσοχή του κόσμου από την πληθώρα πληροφοριών που είναι διαθέσιμες έστω και για λίγο. Απλώς για να δηλώσουν ότι υπάρχουν και ότι σίγουρα έχουν κάτι να πουν..


[1] http://trendwatching.com/trends/CUSTOMER-MADE.htm (Επίσκεψη 02/2010)

[2] Facebook Group της ταινίας http://www.facebook.com/pages/BAD-PEOPLE/75708886428 (Επίσκεψη 02/2010)

Ανακάλυψα σήμερα, ψάχνοντας στο Ίντερνετ για την σειρά βιβλίων Outlander της Diana Gabaldon (Σάσεναχ, Η Ξένη. Εκδ. Anubis). ότι τα δικαιώματα του βιβλίου  αγόρασε ένα αμερικάνικο studio (Essential Films) και κάποια στιγμή θα αρχίσει την ανάπτυξη της ταινίας. Χάρηκα, γιατί εκτός από το γεγονός ότι από τη στιγμή που διάβασα το πρώτο βιβλίο της σειράς το ερωτεύτηκα και πάντα ονειρευόμουν να δω τους χαρακτήρες ενσαρκωμένους, πιστεύω ότι θα γίνει μια πολύ ενδιαφέρουσα ταινία γενικότερα αφού είναι ένα ρομαντικό δράμα εποχής με όλα τα απαραίτητα συστατικά (έρωτα, πόλεμο, σασπενς κλπ) για μια επιτυχημένη εμπορική  ταινία… με τους κατάλληλους ηθοποιούς  φυσικά! Το γεγονός όμως που μου κέντρισε το ενδιαφέρον ήταν ότι όταν έγινε γνωστό ότι τα δικαιώματα για την ταινία πουλήθηκαν, οι αναγνώστες του βιβλίου επιδόθηκαν σε ένθερμες συζητήσεις για το ποιος θα ήταν ο καλύτερος πιθανός πρωταγωνιστής[i].

Σκέφτηκα ότι αν εγώ έφτιαχνα την ταινία θα μου ήταν πολύ ενδιαφέρον να παρατηρώ τις προσδοκίες του κόσμου που εν κατακλείδι θα αποτελέσει και το κοινό της ταινίας. Δεν θεωρώ ότι οι δημιουργοί πρέπει να είναι σκλάβοι των προσδοκιών των θεατών , αλλά είναι απαραίτητο δημιουργώντας τες να έχουν στο μυαλό τους το κοινό για το οποίο τις φτιάχνουν. Το πιθανότερο είναι ότι κανενας από τους ηθοποιούς που αναφέρονται στο blog ( το οποίο είχε επισκεψιμότητα πάνω από ένα εκατομμύριο bloggers) να μην είναι τελικά ο πρωταγωνιστής, όμως η ουσία δεν είναι εκεί νομίζω. Το θέμα είναι ότι μέσω αυτών των συζητήσεων αρχίζει να καλλιεργείται μια ομάδα θαυμαστών (fan base) για την ταινία, ενώ αυτή βρίσκεται ακόμα στα σκαριά. Θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί ότι η εταιρεία παραγωγής δίνοντας τα σχέδιά της στους  ανταγωνιστές, δίνει και την ευκαιρία να πάρουν τα μέτρα τους. Μα μου φαίνεται λογικό ότι αυτή η δυνατότητα που δίνεται στους εν δυνάμει θεατές να μάθουν για το έργο, να συζητήσουν για το πως θα το ήθελαν, θα τους οδηγήσει πιο εύκολα στο να πληρώσουν για να το δουν τελικά (αν μη τι άλλο, για να δοκιμάσουν την συμβολή τους).  Και εν τέλει, αυτή η δύναμη του web να φέρνει την πληροφορία πιο νωρίς σε πολλούς ανθρώπους, φαίνεται ότι συμπληρώνει επιτυχημένα τις πολυδάπανες καμπάνιες μάρκτετιγκ με τα πανάκριβα σποτ, δημοσιεύσεις και αφίσες (και ίσως και να ελαττώνει την ανάγκη). Έτσι δημιουργείται η δυνατότητα στον θεατή / καταναλωτή να συμμετέχει  δημιουργικά στις ταινίες που προορίζονται για αυτόν ( γιατί ποιός ξέρει αν μια από τις προτάσεις των θαυμαστών στο blog δεν δώσει πραγματικά τη λύση στον casting director της ταινίας.)

Δεν πρέπει να ξεχνάμε όμως και το γεγονός ότι το συγκεκριμένο παράδειγμα αφορά μια μεταφορά από βιβλίο σε ταινία και κατα συνέπεια το πλεονέκτημα ενός κοινού το οποίο ήδη υπάρχει, αγαπά το βιβλίο και για αυτό επιδίδεται σε συζητήσεις, σωστά? Ε, λοιπόν τα χαρακτηριστικά των οπτικοακουστικών έργων ως προιόντα και η ανάγκη των δημιουργών να ακουστούν έχουν οδηγήσει στη χρήση του web ως μέσο “καλλιέργιας” του κοινού για κάθε είδους project.

Συνέχεια στο 2ο μέρος…….


[i] http://thelitconnection.wordpress.com/2007/09/16/the-outlander-movie-casting-jamie-fraser/ (Επίσκεψη 03/2010)

Follow

Ενημερωθείτε για κάθε νέα δημοσίευση στο email σας.